De Kwis zaterdag, Nov 16 2013 

Dit vind ik dus ontzettend geestig en goed gemaakt. Ouderwets goed entertainment, zoals in de tijd dat je op oudejaarsavond nog de cabaret hoogtepunten op een rijtje kreeg voorgeschoteld.

Advertenties

Een dikke streep onder alles dinsdag, Okt 22 2013 

Dit gaan we dus anders doen. Tot een jaar geleden had ik nog nieuwe hoop dat het goed zou komen met de PvdA qua inhoud. Ik zie het niet gebeuren. Daarom zet ik hier een streep en gaan we het anders doen met dit blog. Misschien hier en daar nog een politiek getint stuk en verder meer diversiteit qua thema’s. Om het te vieren een oud marginaal hitje uit vroeger tijden.

Had het eigenlijk niet al lang een feestje moeten zijn? vrijdag, Apr 26 2013 

Als ze die troonswisseling nou een beetje cachet hadden willen geven, had het feest vanavond moeten beginnen.

Een staaltje Hollandse handelsgeest zaterdag, Mrt 30 2013 

Een staaltje Hollandse handelsgeest op de radio deze morgen.

Diederik Samsom heeft gisteren gezegd dat hij iets wil doen aan het feit dat Nederland “belastingparadijs” is voor internationale bedrijven. Een aantal bedrijven openen hier een “brievenbus” B.V. waar ze royalties boeken. Het idee is dan dat deze bedrijven hun winsten in de landen waar de eigenlijke produktie plaats vindt, laag houden door geld weg te sluisen naar de royalties B.V., zodat ze daar weinig of geen belasting hoeven te betalen. De belasting over de in Nederland geboekte royalties is laag. Uit in het Verenigd Koninkrijk gehouden hoorzittingen blijkt dat die bedrijven akkoordjes sluiten met de Nederlandse fiscus over de te betalen belasting. In deze aflevering van Tegenlicht wordt een en ander beter uitgelegd dan ik het hier samenvat. Het probleem met dit soort constructies is, dat het beginsel dat de belasting wordt betaald daar waar de produktie plaats vindt, wordt ondergraven. En dat dit in een aantal gevallen betekent dat Nederland faciliteert dat winsten van deze bedrijven, gemaakt in armere landen, uit die armere landen worden weggesluisd waardoor die landen belastinginkomsten mislopen. Maar niet alleen armere landen. In de hoorzittingen legt een commissielid fijntjes uit dat zo’n bedrijf in een land als het Verenigd Koninkrijk dus weigert te betalen voor wat de overheid allemaal aan infrastructuur en andere support faciliteert voor het bedrijf.

CDA’er Buma reageert op de opmerking van Samsom, vanmorgen in het radioprogramma Kamerbreed. “Het is mooi dat Samsom hier iets aan wil doen, maar deze constructie levert Nederland wel belasting op. Dus als Samsom dat wil aanpakken moet hij ook aangeven waar hij het geld dan vandaan gaat halen.” Woorden van gelijke strekking.

Het is het aloude adagium: principes zijn mooi, zolang ze ons maar geen geld kosten.

Dijsselbloem is een held woensdag, Mrt 27 2013 

Is Jeroen Dijsselbloem een incompetente amateur die zou moeten aftreden als voorzitter van de Eurogroep? Of staat Jeroen Dijsselbloem eigenlijk gewoon voor zijn zaak? Oordelend naar zijn optreden na het omstreden interview van Reuters en de Financial Times het laatste. Hij is overtuigd van zijn zaak en is onverstoorbaar.

In mijn Twitter tijdlijn ben ik commentaren uit beide “kampen” tegengekomen. Een flater van jewelste en “aftreden is nog slechts een kwestie van tijd” zegt de een. “Eindelijk is de politiek (Dijsselbloem) de financiële markten een stapje voor in plaats van er hijgerig achteraan te lopen” zegt de ander.

Nu kan het twee kanten op gaan. Gezien de kritiek in sommige toonaangevende internationale kranten, gezien de macht van de financiële markten en gezien het gebrek aan durf van andere Europese politici om eens een keer de leiding te nemen, is de kans groot dat Dijsselbloem het uiteindelijk moet afleggen. Maar er is ook een kleine kans dat men na verloop van tijd gaat erkennen dat de actie van Dijsselbloem (het interview bij Reuters/FT) eigenlijk wel goed is geweest.

Er moet een einde komen aan het steeds weer op de overheid afwentelen van risico’s die banken nemen en nog steeds blijven nemen, vijf jaar na de financiële crisis. Degenen die zaken doen met banken, moeten zich ervan bewust zijn dat die banken grote risico’s nemen, en dat zij dus risico nemen wanneer ze met die banken in zee gaan. En dat de kans aanwezig is dat de overheid niet als vangnet zal optreden wanneer het mis gaat. Dit is zo’n beetje de Dijsselbloem doctrine, samengevat in een paar zinnen. De klanten van banken kunnen het tij uiteindelijk keren, iets waar de politiek tot nu toe kennelijk onvoldoende in is geslaagd.

Vooralsnog is Dijsselbloem een held en geen incompetente amateur.

Zie hier voor een transcript van een deel van het bewuste interview.

Toevoeging

Dijsselbloem in de Tweede Kamer gisteravond: “Ik praat niet alleen tegen de financiële markten, ik praat primair tegen de bevolking van Europa, van de eurozone”. Zo is het. Een paar quotes uit het Kamerverslag:

We nemen een ingrijpende beslissing. Ik moet die als eurogroepvoorzitter uitleggen, maar ik praat niet alleen tegen de financiële markten, ik praat primair tegen de bevolking van Europa, van de eurozone. Ik wil dus uitleggen wat wij aan het doen zijn, waarom dit is gerechtvaardigd en welke keuzen wij hebben gemaakt. Onderdeel van die uitleg is dat je laat zien welke ontwikkeling de aanpak van banken in problemen in de eurozone doormaakt. Dat is geen toevallige ontwikkeling. Het is een zeer terechte ontwikkeling. Op het moment van een acute crisis moet je als overheid optreden, dan haal je risico’s weg en dan stabiliseer je de zaak. Is dat de ideale aanpak? Nee, de ideale, principieel juiste aanpak is dat je degenen die de risico’s hebben veroorzaakt of bewust naar binnen hebben gehaald, die risico’s ook laat dragen op het moment dat het verkeerd uitpakt. Dat is een benadering die wij geleidelijk aan in de eurozone ontwikkelen.

Overigens wordt vaak geroepen: nu stort alles in, de financiële markten zijn op hol geslagen, spaarders zullen weggaan. Ik stel maar nuchter vast, terugkijkend op de afgelopen week, dat dat allemaal wel meevalt. Er wordt heel veel paniek gecreëerd. Er ontstaat heel veel discussie. Prima. Laat dat maar gebeuren. Laten wij het maar eens hebben over hoe wij voortaan met problemen in de bancaire sector om moeten gaan. Je hoeft het niet met mij eens te zijn, maar dit is de lijn die ik zou willen verdedigen. De paniek op de beurzen heb ik vandaag niet gezien.

Of dat laatste waar is? Paniek is er misschien niet, maar er is wel reactie. De vraag is echter hoe bang je daarvoor moet zijn. Dit is nou precies hoe het altijd gegaan is, de politiek loopt aan de leiband van de financiële markten. Dat mag best eens aan de kaak worden gesteld. Het alsmaar op eieren blijven lopen heeft ook weinig uitgemaakt. Hoe vaak is er niet eerst enthousiasme geweest op de financiële markten en binnen 24 uur daalden de beurzen alweer.

Pechtold zondag, Mrt 3 2013 

Wat moeten we nou eigenlijk denken van Alexander Pechtold? Van de week, op het nieuws: camera’s gericht op de deur van de fractiekamer van D’66, waar alle fractievoorzitters van de oppositie bij elkaar zijn voor overleg over hoe men gaat reageren op het verzoek van Dijsselbloem voor overleg. Het is de fractiekamer van D’66, dus Pechtold is gastheer. Als goed gastheer laat je je gasten voor gaan bij het verlaten van jouw kamer, zou ik denken. Maar op het filmpje lijkt het alsof Pechtold niet weet hoe snel hij als eerste de kamer kan verlaten, om als eerste bij de microfoons van de journalisten te zijn. Gespeeld achteloos, terwijl je zoiets alleen maar van tevoren bedacht kunt hebben, want het is tegennatuurlijk. En dan al die gezichten er achteraan van fractieleiders die ergens diep van binnen denken: verdorie, Pechtold slaat er weer een slaatje uit. En dan vandaag, op Twitter, tijdens de uitzending van Buitenhof waar Emiel Roemer en Siebrand Buma te gast zijn, twitteren: “Ben blij dat de collega’s @emileroemer en @sybrandbuma dit corvee mogen doen… #Buitenhof”. Pedant mannetje eigenlijk, die Pechtold.

De scene bij de fractiekamer: Overleg oppositie

Harlem Shake zondag, Mrt 3 2013 

Voor wie zoals ik nog een droom heeft over een wereld waarin verschillende culturen vreedzaam naast elkaar leven, met wederzijds respect, geven gebeurtenissen als deze nog enige hoop. Demonstranten in Caïro doen de Harlem Shake in protest tegen de invloed van de Muslim Brotherhood op de regering van Egypte. De Harlem Shake, een typisch Westerse rage, begonnen in Australië en zich in no time verspreidend over de wereld via Youtube, die dan uiteindelijk land in Caïro, in een politiek conflict van bevrijding.


Het bijbehorende nieuwsbericht hier: ‘Harlem Shake’ shakes Muslim Brotherhood headquarters in Cairo

En dan deze man in de metro in New York, die zijn stem verheft tegen een homohaat prekende straatpredikant. En de zwijgende medepassagiers die hem uiteindelijk met applaus steunen.


Het bijbehorende bericht: Gay Subway Hero Speaks Out

Zo droom ik ook nog altijd van een dansje van een Westerling met een moslima, op de tonen van “Two of us”. Als ik het kon ensceneren zou ik het doen.

Laten we weer eens beginnen zaterdag, Mrt 2 2013 

Maart 2013, mooie tijd om het bloggen weer op te pakken. En hoe kan ik mijn herstart anders markeren dan met mijn all time favorite artist.

Daar krijg je altijd goeie zin van tenslotte.

Een oudje vrijdag, Nov 30 2012 

Mooi nummer om de vrijdag van 30 november mee te beginnen.

Fired up, ready to go zondag, Nov 11 2012 

Mijn favoriete columnist Bert Wagendorp, al eerder aangehaald, schreef afgelopen donderdag over de overwinningsspeech van Barack Obama:

“Als hij vol gas geeft, is Obama nog altijd de beste spreker van onze tijd. Dan kan hij je zelfs om half acht in de ochtend meeslepen in zijn visioenen en vergezichten. Dan drukt hij je in alle vroegte met de neus op de feiten: het totale oratorische onvermogen van onze eigen politici. Had Mark Rutte na de bordesscène het volk toegesproken met de helft van de kracht en de overtuiging die Obama gisteren in zijn speech legde, dan hadden we nu niet met de koopkrachtplaatjescrisis gezeten, maar waren we allang achter Mark aan moedig richting toekomst gemarcheerd.”

Over het tweede deel van het citaat, het onvermogen van de Nederlandse politici, kom ik later nog wel te spreken. Laten we het nu even hebben over Barack Obama. Wagendorp schrijft aan het einde van zijn column over de speech van Obama:

“Gisterochtend betrapte ik mijzelf op de gedachte: ik geloof hem niet, achter de woorden zit geen werkelijkheid, het land en de toekomst die hij schetst, zijn illusies. (…) De machtigste man ter wereld leek er in het begin van de campagne niet zoveel zin meer in te hebben. Ik denk daarom dat Barack Obama dinsdagnacht niet in de eerste plaats het Amerikaanse volk, maar vooral zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat het beste nog moet komen.”

Het is een aardige observatie en het vat het gevoel van teleurstelling over Obama wel goed samen. Teleurstelling over Obama betreft eigenlijk vooral dat de passie die hij ten toon spreidde in zijn toespraken tijdens de afgelopen vier jaar grotendeels heeft ontbroken. Er zijn ook plechtige beloftes uit zijn vorige campagne gebroken. Quantanamo Bay is niet gesloten en in plaats van het terugtrekken van de troepen uit Afghanistan heeft hij er juist 30.000 extra troepen heen gestuurd. Maar dat kan je dan nog scharen onder verkiezingsbeloftes die nu eenmaal nooit allemaal gehouden worden. En er staan andere zaken tegenover die Obama wel tot stand heeft gebracht, waarvan de hervorming van de zorgverzekering wel de grootste prestatie is. Maar kort nadat Obama in 2008 was gekozen leek hij te veranderen van de man met passie die hij was in zijn campagne van 2006 tot 2008, in een technocraat wie het juist ontbrak aan passie. Debatteren was meer het geven van college dan het met passie verdedigen van zijn besluiten.

In hun prachtige boekje “Doe eens normaal man” schrijven Kustav Bessems en Dirk Jacob Nieuwboer dat politici wanneer ze eenmaal deel van het wereldje uitmaken, vaak vergeten waarom ze ook alweer de politiek zijn in gegaan. Dat gebeurt onbewust. Bessems heeft het over de Nederlandse politiek, welke een totaal andere is dan de Amerikaanse politiek. Maar blijkbaar is het ook voor Obama moeilijk geweest passie te blijven uitdragen.

Meer dan de overwinningsspeech van dinsdagnacht was het de speech de dag er voor in Iowa waarin hij zijn passie liet zien. Zijn laatste campagnespeech ooit, zoals hij zelf zei en wat hem emotioneerde. Een speech ook waarin hij wel degelijk zijn resultaten van de afgelopen vier jaar vierde. En met als prachtige afsluiting het verhaal over hoe hij aan zijn campagne yell “Fired up, ready to go!” kwam. Dit is wat er over deze speech bij een filmpje op Youtube is geschreven:

“As sentimentality goes, President Barack Obama hosting the last campaign event of his political career in Des Moines, Iowa, is hard to top. The Hawkeye State launched the then-junior senator from Illinois to national prominence. And there is a movie script-like quality to having such a historic political trajectory emerge out of the frosty cornfields.

Speaking just steps from his 2008 caucus headquarters on Monday evening, it seemed at times as if the magic hadn’t faded.

“I came back to ask you to help us finish what we started because this is where our movement for change began,” Obama declared. “To all of you who’ve lived and breathed the hard work of change: I want to thank you. You took this campaign and made it your own … starting a movement that spread across the country.

“When the cynics said we couldn’t, you said yes we can. You said yes we can and we did. Against all odds, we did,” he said.

Wiping the occasional tear from his eye, and looking over a crowd of 20,000, Obama concluded with the same story that he told on the last day of his ’08 campaign: about the origins of his signature “fired-up-ready-to-go” chant. The arc of his first term in office was seemingly complete.”

Misschien dat het feit dat hij voor een tweede termijn herkozen is en het besef dat dit zijn laatste kans is, Obama de komende jaren tot meer vuur in zijn beleid zal verleiden.

Zie hier de speech in Iowa, de dag voor de verkiezingen:

Hier de overwinningsspeech van dinsdagnacht/woensdagochtend waar Wagendorp over schrijft:

En hier een korte toespraak tot zijn campagnestaff de dag na de verkiezingen:

Volgende pagina »