Het volgende is een reactie die ik heb geplaatst op de column van Robbert Baruch op Joop.nl. Het hoort typisch thuis in mijn eigen rubriek “Het -ontbrekende- antwoord van links”.

De PvdA is vroeger meer mijn partij geweest dan dat het de laatste 15 jaar mijn partij is, al heb ik er ook de laatste 15 jaar nog een aantal keren op gestemd. Ik heb nooit op een andere partij gestemd ook, ik heb wel eens een verkiezing overgeslagen uit onvrede met de PvdA. Maar sinds de PVV is gaan groeien vind ik dat ik het niet kan maken niet te gaan stemmen. Dan maar liever SP als de PvdA me niet bevalt (zeker nu de SP in de peilingen toch zo’n beetje even groot is als de PvdA, dus qua machtsfactor maakt het niet veel meer uit).

En hoe rechts ze op onderdelen ook zijn, zelfs D’66 is te verkiezen boven niet stemmen. Wat me heel erg bevalt aan D’66 is dat ze niet bang zijn om tegen de dwingende “tijdgeest” in hun eigen verhaal te blijven verkondigen – zie bijvoorbeeld onlangs de presentatie van Rem Koolhaas voor het D’66 congres. Fantastisch vind ik het als je zo het lef hebt om tegen de heersende stemming in te gaan en je eigen in dit concrete geval van Koolhaas goed onderbouwde visie te blijven uitdragen.

Daar kan de PvdA nog veel van leren.

Het is heel terecht dat Robbert Baruch zijn PvdA-kritiek ophangt aan het onderwerp van ritueel slachten. Het is hét recente voorbeeld van hoe de PvdA worstelt om haar eigen verhaal te vertellen, a la Rem Koolhaas, ongeacht tijdgeest. Lilianne Ploumen zegt in haar interview op Nu.nl op een zeker moment: “Het heeft mensen ook verrast dat het politieke debat hierover zo hoog opflakkerde.” Dat is illustratief. Blijkbaar zit men te suffen of weet men niet zo goed meer wat het eigen standpunt nu is. Ik denk het laatste, of beter: het een leidt tot het ander. Tegenover de werklust van PVV-er Martin Bosma (dat is dan echt het enige positieve dat ik over die man kan zeggen) om zijn ideologie te onderbouwen, staat luiheid van de PvdA, dat is het beeld dat ik heb – en Job Cohen vervangen is bepaald niet de oplossing.

De PvdA wordt door de PVV de Partij van de Arabieren genoemd, lees in de PVV gedachtegang: de partij van de islamieten. De PvdA heeft tenslotte islamieten naar Nederland laten komen om nog wat kiezers over te hebben, zo ramt de PVV er al enige tijd in (bezijden de waarheid, maar goed dat zijn we gewend). Nou, ik kan niet in de vergaderkamertjes van de PvdA kijken maar door de aarzeling van de afgelopen weken bij de PvdA over het ritueel slachten vermoed ik zomaar dat dit uiteindelijke standpunt vooral is ingenomen om de PVV te laten zien: nee hoor, kijk maar, we zijn niet de partij van de islamieten want we zijn ook tegen ritueel slachten.

Wat kan mij die PVV schelen, zouden veel andere partijen en niet alleen die van Rem Koolhaas denken (met uitzondering misschien van het CDA; niet voor niets zitten de twee partijen zo’n beetje in hetzelfde schuitje).

Dat is het onplezierige gevoel dat ik al een hele tijd heb bij de PvdA. Men houdt zijn mond in de hoop dat het overwaait, of men stuntelt over het in te nemen standpunt en focust zich op de PVV.

Over het ritueel slachten zelf: alhoewel ik niet echt een Martin Sommer fan ben schreef hij afgelopen zaterdag toch wel een aardig stukje in de Volkskrant hierover onder de titel “Feiten nemen geen besluiten“. Vooral de afsluiting van die column vond ik een aardige: “Om het met Arnold Heertje wat cru uit te drukken: ‘Het gaat om de pijn van dieren tegenover de pijn van joden en moslims.’ Zo simpel is het, jongens.”

Advertenties