Die barometer slaat langzamerhand door naar… tsja. Al 10 jaar ben ik niet erg te spreken over de PvdA, maar bij gebrek aan beter heb ik die partij nog wel eens het voordeel van de twijfel gegeven. Op dit blog maak ik me ook vaak genoeg druk om de PvdA. Maar aangezien er eigenlijk helemaal geen verbetering is bij de PvdA en aangezien die partij in de peilingen zo langzamerhand even groot is als de SP en als D’66 en GroenLinks bij elkaar maakt het als machtsfactor ook weinig meer uit. Dat was voorheen nog wel een argument om PvdA te blijven stemmen. De partij was groot, concurreerde met het CDA en de VVD om regeringsmacht en om de minister president te leveren en was op die manier een machtsfactor want een potentiële invloedrijke regeringspartij. Ik heb wel graag dat de partij waarop ik stem van tijd tot tijd regeringsmacht heeft.

Nu is dat misschien ook wel een van de problemen voor de PvdA. Vanwege die regeringsdeelname heeft men de handen vuil gemaakt. En nu krijgen ze de schuld van zo’n beetje alles wat in de ogen van rechts mis is.

Alhoewel in de laatste 40 jaar (bijna 14.000 dagen) het CDA 11.000 dagen heeft geregeerd, de VVD bijna 9.000 dagen en de PvdA bijna 8.000 dagen. En de laatste 10 jaar het CDA 3.200 dagen, de VVD 2.800 dagen en de PvdA 2.300 dagen. Het zijn dus vooral CDA en VVD die hun handen vuil hebben gemaakt. Maar dat ter zijde.

Dus, wat is het alternatief dan? Ik heb niet zo veel affiniteit met Groen Links omdat ik niet weet welke kant die partij nou op wil. Ik heb wel affiniteit met SP en gek genoeg ook nog wel met D’66. Van de SP bevalt me het harde werken van de leden (inclusief de Kamerleden), het contact met de samenleving, het idealisme, de passie en de betrokkenheid en veel van de ideeën over hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten. De SP straalt ook uit Wilders en de zijnen goed aan te kunnen. Veel van dat alles lijkt bij de PvdA helemaal te ontbreken. Van D’66 bevalt me het idee over persoonlijke vrijheid van mensen, de internationale focus, de blik naar buiten, de toekomstgerichtheid, en de passie van destijds Van Mierlo en nu Pechtold – alhoewel de laatste soms kan overdrijven. Ook dat ontbreekt bij de PvdA hoe langer hoe meer of het is hoe langer hoe onduidelijker wat men nou eigenlijk wil, bijvoorbeeld op buitenlands gebied.

Dat is dus nou precies mijn probleem. SP en D’66 zijn niet makkelijk te combineren en Pecthold straalt haast een fysieke afkeer uit van de SP. Juist daarom moet er een partij zijn die alles wat ik hierboven heb opgenoemd over beide partijen combineert! Dat deed de PvdA altijd. Maar dat doet de PvdA de laatste jaren steeds minder en een ommekeer lijkt maar niet te komen.

Advertenties