Mooi muziekje voor de zaterdagavond zaterdag, Okt 29 2011 

Zojuist gezien bij Paul de Leeuw: Angie Stone, met Wish I Didn’t Miss You.

Advertenties

Nieuw links gedachtegoed maandag, Okt 24 2011 

Ik heb deze categorie “Links gedachtegoed” op mijn blog aangemaakt omdat het me stoorde dat met name de PvdA lange tijd geen goed verhaal bleek te hebben. Onder Wim Kok werden zogenaamd “de ideologische veren afgeschud” (wat ik sowieso al nooit heb begrepen), maar wat daarvoor in de plaats kwam leek nog maar weinig met sociaal-democratie te maken te hebben. Vervolgens kwam het populisme op en werd de sociaal-democratie van van alles en nog wat beschuldigd. Het is wel zeker dat het succes van Fortuyn en tegenwoordig Wilders ook te maken heeft met het ontbreken van een accuraat antwoord van de PvdA. Je kunt eigenlijk zeggen dat waar de PvdA de “socialistische” veren van zich af schudde en verzuimde er iets moderns voor in de plaats te zetten, het opvullen van de ruimte is overgelaten aan populisten.

En dat terwijl er nog genoeg was dat de afgelopen 10, 15 jaar aangepakt had kunnen worden met een vernieuwd gedachtegoed gebaseerd op dezelfde socialistische, of zo je wilt sociaal-democratische, idealen, ondanks het feit dat een deel van waar de PvdA voor heeft gestaan, op een of andere manier in enige mate inmiddels is gerealiseerd.

Maar misschien kunnen we op zijn minst nog ter verdediging van de PvdA zeggen dat het tijd kost om de oude idealen nieuwe invulling te geven. En dat de frontale en voortdurende aanvallen van de PVV het er allemaal niet makkelijker op maken. Maar dan wordt het nu toch wel hoog tijd, na 10, 15 jaar. De laatste tijd gebeurt er ook wel het een en ander op inhoudelijk front. Met name vanuit de WBS, het wetenschappelijk bureau van de PvdA. Het komt er op aan dat vol te houden en af te maken, en uiteindelijk wat er uit die koker komt in concrete standpunten te vertalen die mensen aanspreken.

Het is niet al te moeilijk om nieuwe standpunten en een vernieuwd gedachtegoed te formuleren. Juist nu lijken niet veel politieke stromingen te weten hoe het verder moet, althans, er is weinig vertrouwen in de politiek en er zijn nog steeds weinig leiders die met passie een samenhangend verhaal kunnen vertellen waar mensen in kunnen geloven – of het moeten de populisten zijn, maar die profiteren meer van een tijdgeest dan dat zij met een goed doordacht en positief verhaal over de toekomst komen. De financiële crisis van 2008 en 2009, de manier waarop die is bestreden, als gevolg daarvan de gigantische overheidsschulden, nu opnieuw de (dreiging van een diepe) crisis, het wegebbende geloof in Europa en een aantal andere nieuwe ontwikkelingen die niet bepaald positief zijn te noemen bieden volgens mij juist de gelegenheid – en de noodzaak – om een aantal fundamentele keuzes te maken die verder gaan dan een paar “Euro-toppen”.

Waar het naar mijn mening om gaat is dat er maatregelen worden genomen die ervoor zorgen dat burgers meer grip krijgen op de ontwikkelingen. Dit is geen simpele zoveelste roep om “meer democratie” (ook geen roep om minder democratie, voor de duidelijkheid), maar om meer controle van de mens over zijn leven en zijn omgeving. En dat past prima in een sociaal-democratisch gedachtegoed.

Occupy in zeven stappen zaterdag, Okt 22 2011 

Sinds de Occupy beweging na New York internationale navolging heeft gekregen wordt zij onder andere bekritiseerd vanwege de vage en uiteenlopende doelstellingen. Daar valt wel iets voor te zeggen, maar als je een beetje je best doet kun je wel iets bedenken bij de motieven van de Occupy beweging. Er is sprake van een enorme macht van de financiële instellingen en de democratisch gekozen politiek is niet in staat of misschien zelfs helemaal niet van plan om daar paal en perk aan te stellen. De laatste jaren wordt steeds duidelijker dat de financiële instellingen nou niet bepaald het belang van de burger voorop stellen terwijl de bonuscultuur bij die instellingen maar voort woekert.

Het schijnt erg vermakelijk te zijn in bepaalde rechtse kringen rondom bijvoorbeeld GeenStijl en Powned en onder bepaalde commentatoren om die Occupy beweging toch maar vooral belachelijk te maken. Wat me meer bevalt is de poging van Ronald Plasterk van eerder deze week om “Occupy” in zeven concrete stappen te vertalen. Er is vaak veel aan te merken op de PvdA, maar als ze iets goeds doen dan moet dat ook gezegd worden. Dit stuk van Plasterk in de Volkskrant van 18 oktober jongstleden is helder en doet recht aan waar sociaal democratie voor zou moeten staan: regulering van de economie door de democratisch gekozen overheid, op een economisch verantwoorde manier. Dat is altijd een gevecht, omdat de economie een vrije markt economie moet blijven en private instellingen op het geld zitten. Maar zoals de vrijheid van iedere burger zijn grenzen kent, zo moet dat ook voor de vrije markt economie gelden.

Voor het geval de link naar het Volkskrant artikel breekt, click hier.

Occupy Wallstreet (2) dinsdag, Okt 18 2011 

De “Occupy” beweging krijgt aanzienlijk grotere omvang dan ik een maand geleden nog dacht. Deze cartoon in de Volkskrant van afgelopen maandag geeft heel aardig weer hoe er eigenlijk sprake is van “Wallstreet bezet de politiek”, sinds Amerika’s president Ronald Reagan begin jaren ’80 begon met een forse deregulering van de financiële sector. Overigens heeft het presidentschap van Reagan de Amerikaanse economie destijds wel herstel gebracht. Maar op de manier waarop en de gevolgen op langere termijn valt veel af te dingen.

Opvoed poli zondag, Okt 16 2011 

Koefnoen is weer eens meesterlijk:

Zulk PvdA geluid mag ik wel zondag, Okt 16 2011 

Nou schrijft die René Cuperus van de PvdA alweer een verdomd aardig stukje over het gedachtegoed van de PvdA, hier, op de website van de WBS. Nou ja, hij is van 1960, hij heeft het soort PvdA meegemaakt dat ik ook heb gekend, daar zal het wel mee te maken hebben dat zijn schrijfsels mij meestal wel aanspreken. En hij is niet de enige die dezer dagen een aardig stuk heeft geschreven, ook PvdA Kamerlid Diederik Samson doet een duit in het zakje, hier, op de PvdA website. Het zijn beide betere lezingen dan die van Job Cohen van een week geleden (hier weergegeven), die teveel bleef steken in een mentaliteitsverandering met zijn “practice what you preach”.

Het onderwerp is de publieke sector. Wat me bevalt is de consistentie in de verhalen van Cuperus en Samson met wat Lodewijk Asscher in de Volkskrant van 2 juli schreef. De boodschap in het stuk van Asscher is dat links wel kan afgeven op de bezuinigingswoede van Rutte en het verhaal van Rutte over het uitzetten van overheid als geluksmachine asociaal kan noemen, maar zo zegt hij, voor je het weet, ga je bestaande praktijken verdedigen die je niet zou moeten willen verdedigen omdat ze niet blijken te werken.

De overheid is voor sociaal democraten misschien wel het belangrijkste instrument om de dingen voor elkaar te krijgen die bijvoorbeeld de vrije markteconomie niet voor elkaar krijgt, omdat de vrije markteconomie daar niet op uit is. Juist sociaal democraten moeten dus bij uitstek kritisch zijn op het functioneren van de overheid. Dit verhaal kom ik tegen bij zowel Asscher als Cuperus en Cohen en Samson.

Cuperus begint zijn stuk met een mooie stelling die duidelijk maakt wat er onder andere mis is bij de overheid: “Politici en managementlagen hebben de frontlinie-werkers van de publieke sector – de politieagenten, de verpleegsters en huisartsen, de onderwijzers, de ambulance-medewerkers, de vuilnisophalers en noem maar op – meer in de weg gezeten, ontregeld en ontmoedigd, dan gekoesterd en gestimuleerd.” En ook deze van Diederik Samson is aardig: “Schrik niet terug voor gevestigde belangen en doorbreek het heilige loongebouw, draai de salarisschalen om en zorg dat de leraar meer verdient dan de schoolleider, de wijkagent meer dan de bureauchef. Want alleen zo houd je de beste mensen waar ze het hardste nodig zijn. Voor de klas en op straat.”

Nou ja, lees de stukken zelf zou ik zeggen. Deze verhalen snijden meer hout dan het verhaal van het uit de partij zetten van PvdA’ers die in de publieke sector meer verdienen dan de Balkenende norm. Dit is een PvdA waar ik wel in wil geloven en het bevalt me dat de partij serieus werk maakt van het moderniseren en opfrissen van het eigen gedachtegoed. Dit moderniseren mag best even duren. Als het uiteindelijk maar vertaald wordt in concrete en aansprekende standpunten waar de kiezers die de PvdA wil aanspreken iets bij kunnen bedenken, en als de partij de consequenties maar trekt van de principiële keuzes die zij maakt.

Hier de stukken van Cuperus en Samson nog een keer in pdf voor het geval ze van de gelinkte websites  verdwijnen:

Mea culpa van politiek en managers – Cuperus
De basis moet op orde – Samson

Steve Jobs in heaven zondag, Okt 16 2011 

Aardige cartoon, gevonden via Twitter:

Van Dis vs Oltmans, 1985 dinsdag, Okt 11 2011 

Het volgende interview kwam onlangs nog eens onder de aandacht toen Sonja Barend een programma maakte over 60 jaar TV interviews. Het is meesterlijk om te zien hoe de irritatie gedurende het gesprek oploopt en uiteindelijk na het gesprek in de coulissen uitmondt in een foeterende Oltmans en een kalm blijvende, sigaar rokende Van Dis (youtube, einde deel 4 van het interview). Bekijk alle 4 delen op youtube.

PvdA van god los zondag, Okt 9 2011 

Liliane Ploumen heeft afgelopen week aangekondigd januari haar functie als voorzitter van de PvdA neer te leggen. Ze greep de gelegenheid aan om nog eventjes in een interview in de Volkskrant haar mening te geven over hoe Job Cohen het doet als partijleider. Ze vindt hem te weinig zichtbaar, hij moet zich meer manifesteren ook binnen de PvdA. Ze vindt ook dat er concurrenten moeten komen bij volgende verkiezingen van de partijleider. Enfin, zo’n interview wordt vervolgens in de media natuurlijk meteen vertaald in termen als: “Ploumen steekt Cohen een dolk in de rug.”

Ik ben Liliane Ploumen twee keer tegengekomen, de tweede keer dacht ik: “Zal ik haar eens aanspreken?” Ik heb dat niet gedaan. Maar waar ik over begonnen zou zijn als ik dat wel had gedaan, ik zou haar gezegd hebben dat ze de boel binnen de PvdA eens flink moet opschudden en dat ze Cohen eens een beetje moet op porren. Nou, dat heeft ze de afgelopen week wel gedaan dus. Op een beetje hypocriete manier, want het ligt natuurlijk ook aan haarzelf dat de PvdA niet duidelijk zichtbaar vernieuwt. Ze had zich als partijvoorzitter ook meer kunnen manifesteren.

Er zal ongetwijfeld van alles gebeuren binnen die partij en als ik de website van het wetenschappelijk bureau van de PvdA bekijk, dan wordt er ook flink nagedacht. Maar als buitenstaander merk je daar niet meteen wat van.

In ieder geval heeft de actie van Ploumen de hoogstnoodzakelijke reuring opgeleverd binnen de PvdA. Vandaag gaf Cohen een redelijk goed interview in Buitenhof, al was de interviewer daar niet op voorbereid, hij bleef lange tijd maar aan zijn frames vasthouden. En de afgelopen dagen is een aantal interessante columns verschenen over de PvdA. De eerste verscheen al vóór de actie van Ploumen van de hand van PvdA’er René Cuperus in de Volkskrant van maandag 3 oktober 2011 (hier overgenomen voor het geval de Volkskrant de link verbreekt, zoals wel vaker gebeurt: René Cuperus, Volkskrant 3 oktober 2011). Het leek wel de inleiding voor een roerige week.

De eerste terechte opmerking van Cuperus betreft het feit dat de PvdA er niet in slaagt “een geloofwaardig dubbelprofiel te ontwikkelen: betrouwbaar links op sociaal-economisch terrein met een open, vrijzinnige houding op cultureel en internationaal vlak”. Het is hetzelfde als wat ik bedoel met dat de PvdA delen van de SP-koers en de D’66-koers zou moeten verenigen. SP en D’66 zijn ook precies de partijen waar tegenwoordig de PvdA haar kiezers aan verliest.

Verder stelt Cuperus terecht dat er een PvdA-bestuurderskaste is “die de ongeschreven codes van een sociaal-democratische lifestyle aan zijn laars lapt” en dat er sprake is van “moslim-migranten die de PvdA denken te kunnen misbruiken als een uitgewoonde moskeevereniging”. Over dat eerste heb ik ook al eens iets geschreven, het voorbeeld van Wim Kok die als lid van Raden van Commissarissen een bonusbeleid zit te verdedigen dat hij eerder als partijleider bestreed. Met de opmerking over moslim-migranten zet Cuperus natuurlijk weer kwaad bloed hier en daar, maar verderop in de column geeft hij duidelijk aan wat precies zijn punt is over de PvdA’er die zich uitdost in een boerka en zo interviews geeft: “Hoe komt een lid van het landelijk bestuur (van de PvdA) erbij om, tegen de sociaal-democratische traditie in, de PvdA te misbruiken als voertuig voor een godsdienstdebat? Wie haalt het in zijn hoofd om in de principieel anti-confessionele PvdA – de partij bovendien van feministe Joke Smit – een begripvol boerkadebat te willen voeren?” Samengevat: “Teveel PvdA’ers bevestigen het beeld van een partij als baantjesmachine; te veel PvdA’ers houden volstrekt onvoldoende afstand van godsdienst.”

Cuperus heeft hier gewoon een punt en over dat afstand houden van religie heb ik ook al eens iets geschreven. Het gaat niet zo zeer om die boerka, het gaat erom of het de PvdA moet zijn die het recht op het dragen van een boerka als speerpunt van beleid moet gaan uitdragen. Niet dus, dat is niet het eerste waar je aan zou moeten denken als je aan een sociaal-democratische partij denkt. Het is een gevoelig punt, omdat het raakt aan de vraag in hoeverre je je met de inhoud van een godsdienst moet gaan bemoeien (ik bedoel, afstand houden betekent ook dat je je niet met allerlei onderdelen van een geloof moet gaan bemoeien, tenzij ze een maatschappelijk probleem zouden vormen). Ik zou zelf waarschijnlijk tegen een boerka verbod stemmen omdat ik vrijheid van godsdienst in hoge mate wil verdedigen. Maar om als feministische, sociaal-democratische partij actie te gaan voeren voor de boerka, nee, dat moet de PvdA niet doen.

Er zijn twee lezenswaardige columns in reactie op de reuring in de PvdA die ik hier nog wil noemen: Nausicaa Marbe in de Volkskrant van 7 oktober 2011: “De PvdA moet van god los komen” en Max Pam in dezelfde krant van dezelfde dag (titel in de papieren editie): “Jaren in Kremlin aan Amstel eisen hun tol“.

Steve Jobs 1955 – 2011 donderdag, Okt 6 2011 

Vanmorgen werd bekend dat Steve Jobs, de visionair van Apple, de bedenker van het apparaat dat de beste investering in mijn persoonlijke nieuwsvoorziening is geworden, de iPad, op 56-jarige leeftijd is overleden.

Volgende pagina »