Er staat een keiharde analyse in de Volkskrant van 15 maart 2012 over de PvdA, geschreven door student politicologie Michiel Hennink.

Tegenwoordig kun je al op de opinie pagina’s van de Volkskrant komen en zeggen dat er geen rol meer is voor de PvdA als je slechts student bent – dacht ik toen ik het stuk las, boos op de Volkskrant waar je als PvdA sympathisant nog altijd een meer welwillende houding van zou verwachten. Maar de man zit met zijn observaties niet ver naast de waarheid – dacht ik later.

“De PvdA staat met de rug naar de toekomst. De kerndoelen van de PvdA – de emancipatie van de lagere sociale klassen en een eerlijker verdeling van de welvaart – zijn grotendeels bereikt. En een PvdA zonder armoede is net zoiets als een PVV zonder islam. De Nederlander is gelukkig, maar volgens de PvdA is er nog genoeg om van te balen. Onmiskenbaar zijn er problemen. maar andere politieke partijen dan de PvdA bieden daarop een beter antwoord. De PvdA heeft geen toekomstvisie. De nieuwe PvdA-leider wordt kapitein van een zinkend schip. De PvdA heeft nu nog een vaste achterban, maar ook die kiezers zullen uiteindelijk hun heil gaan zoeken bij een andere partijen.” Het betoog van Hennink in een paar keiharde statements samengevat.

Morgen wordt de opvolger van Cohen bekend gemaakt op basis van de verkiezingen die de afgelopen dagen binnen de partij gehouden zijn. De verkiezingscampagne heeft discussies losgemaakt binnen de PvdA die eigenijk al heel lang gevoerd hadden moeten worden, en die wat mij betreft nog lang niet afgerond zijn. In het debat tussen de 5 kandidaten dat werd georganiseerd door het programma Pauw en Witteman afgelopen dinsdag kregen we een mooi inkijkje in hoe kennelijk sommige discussies ook binnen de Tweede Kamerfractie van de PvdA niet gevoerd worden. Met verbazing aanschouwde ik hoe Plasterk even een dreigement richting kabinet Rutte lanceerde over het intrekken van de steun van de PvdA voor het nieuwe strengere Euro begrotingspact en hoe Martijn van Dam daar verontwaardigd op reageerde: “Maar we gaan toch niet tegen iets stemmen waar we eigenlijk voor zijn?” Dit voorval legde een vermoeden bloot dat ik al heel lang heb ten aanzien van de PvdA fractie: er wordt nauwelijks over de koers gediscussieerd, terwijl dat – zie Michiel Hennink – zo hard nodig is.

Martijn van Dam is van de 5 kandidaten voor het fractievoorzitterschap degene die het beste door heeft dat de PvdA moet vernieuwen en die actief zoekt naar de rol die de PvdA nu zou moeten spelen. Alhoewel hij wordt weggezet als rechts en “neo-liberaal” heb ik in hem juist het meeste vertrouwen voor wat betreft het formuleren van de nieuwe koers, terwijl ik mijzelf toch als een linkse PvdA’er beschouw. Als linkse PvdA’er zie ik veel meer in de als rechts weggezette Martijn van Dam dan in de zich als links profilerende en met het “Plan van de Arbeid” zwaaiende Lutz Jacobi. Het is zoals in een stuk op de website van de Volkskrant werd geschreven: “Bij Pauw & Witteman was het alleen Van Dam die liet zien over pragmatische idealisme te beschikken.” Pragmatisch idealisme, is dat niet precies wat de sociaal democratie altijd onderscheidde van pure “socialisten” en wat de PvdA nog steeds zou moeten onderscheiden van de SP?

Ik heb Martijn van Dam niet op 1 gezet in mijn lijstje van voorkeurskandidaten omdat ik denk dat we aan een vechtertje als Diederik Samsom op dit moment meer hebben, tenminste in de rol van een PvdA fractieleider die weer oppositieleider kan worden. Maar Martijn van Dam, die twee weken geleden met het zweet op zijn voorhoofd bij Mathijs van Nieuwkerk zat, blijkt het beste verhaal te hebben. Het verhaal dat ervoor kan zorgen dat Michiel Hennink ongelijk krijgt en dat de PvdA anno 2012 wederom de betere antwoorden heeft op de maatschappij van nu.

Advertenties