Een paar reacties op het Kunduz akkoord van vorige week die me wel aanspreken.

Eerst een aardig gesprek in Buitenhof gisteren tussen vier PvdA’ers, waarvan er twee vinden dat Samsom een fout heeft gemaakt door niet aan te sluiten bij de Kunduz coalitie en twee meer begrip voor zijn optreden hebben. De aflevering is hier te vinden.

Dan Groen Links lid en blogger Hans Groen, die ik altijd graag lees vanwege zijn nuchtere analyses. Aanvankelijk leek het alsof hij er geen genoeg van kon krijgen om Samsom zijn fout onder de neus te wrijven (op Twitter vooral). Maar uiteindelijk zegt hij in deze column een paar constructieve dingen. De PvdA moet de juiste strijd voeren.

Hoe gaan we op de langere termijn de crisis te lijf? 3% of toch rustiger aan? Hoe gaan we de woningmarkt verder hervormen? Gaan we nu eindelijk doorstappen met het verduurzamen van onze economie? Deze vragen dienen de verkiezingsstrijd te vormen.

Naar mijn idee kan Samsom daar nog heel goed bij aanhaken. Er wordt vaak gezegd dat de PvdA onder Spekman en Samsom linkser wordt, het beruchte etiket “SP Light”. Dat zal wel, maar wat Spekman en Samsom vooral doen is duidelijke keuzes maken, en daar heeft het de PvdA de laatste jaren aan ontbroken. Dat mogen linksere keuzes zijn, maar de PvdA blijft wel een bestuurderspartij, een partij die verantwoordelijkheid wil nemen, en geen partij die aan de kant hoort te staan.

Tenslotte vandaag René Cuperus in de Volkskrant die verwoordt waarom het Kunduz akkoord vooral met zoveel gejuich wordt ontvangen.

Het ging dan ook helemaal niet om de inhoud van het akkoord. Die 75 procent zou het ook hebben toegejuicht als de afschaffing van de auto erin had gestaan, of de halvering van het eigen inkomen. Het ging – Diederik en de PvdA opgelet – om heel andere dingen, om diepere lagen en sentimenten. Om het redden van het Nederlands blazoen in Europa. Om het keren van de geloofscrisis in de politiek. Om het herstel van politiek handelingsvermogen. Samenwerken in plaats van muggenziften. Geen verlamming maar daadkracht in de BV Nederland.

“Hoe lang deze Oranje-euforie aanhoudt, valt niet te zeggen,” zegt Cuperus terecht, en dat is waar Samsom op moet letten. Hij doet er goed aan de positieve kanten van het Kunduz akkoord, inhoudelijk maar ook qua effect zoals door Cuperus hierboven beschreven, te erkennen en te omarmen. Er geforceerd tegenin gaan zou erg onverstandig zijn en de PvdA alleen maar vaster in de hoek zetten waarin men nu terecht is gekomen. “Samenwerken in plaats van muggenziften”, dat is wat Samsom in zijn oren moet knopen. En zoals Groen zegt: hij moet de juiste strijd voeren. Zijn verhaal moet vooral een verhaal van een paar fundamentele keuzes voor de toekomst van Nederland zijn.

Advertenties