Ronald van Raak van de SP spreekt vandaag weer eens zijn verontwaardiging uit over het feit dat een kabinetsformatie van VVD en PvdA “het begin is van de formatie”. En uiteraard is hij verontwaardigd dat dit de keuze is van de PvdA. Zoals zijn partijgenoot Tiny Kox de vorige week voorgaf zich niet te kunnen voorstellen dat de PvdA in een kabinet met de VVD zou gaan zitten zonder de SP erbij. En zoals Emiel Roemer het Diederik Samsom van de week in het Tweede Kamer debat kwalijk nam dat hij met Rutte aan tafel wilde gaan zitten zonder een blok te vormen met de SP.

Wat de SP gemakshalve over het hoofd ziet is dat Samsom niet aan zet is maar Rutte, als leider van de partij die als grootste uit de bus is gekomen op 12 september. Samsom zou een enorm risico nemen als hij zich afhankelijk zou maken van de SP. Rutte zou de Kunduz coalitie nieuw leven in blazen en wie weet zou 50+ de ontbrekende Kamermeerderheid leveren. Of dat zou lukken is natuurlijk ook de vraag, maar de PvdA gokte er in 2010 ook op dat de formatie met de PVV erbij niet zou lukken.

Er nu al op gokken dat “Kunduz” niet lukt en dat vervolgens PvdA/SP/D’66/CDA wel lukt lijkt me onverantwoord riskant voor de PvdA. Afgezien nog van het feit dat ik me afvraag waarom de PvdA de SP zo zou moeten omarmen. Laat de PvdA eerst voor zichzelf en haar eigen stanbdpunten zorgen en geen ongewis avontuur met de SP aangaan.

Job Cohen zegt vandaag in de NRC dat de VVD beter niet kan overvragen in de kabinetsformatie met de PvdA, omdat de PvdA een alternatief achter de hand zou hebben: PvdA, SP, D’66 en CDA, 38 + 15 + 12 + 13 = 78 zetels. De PvdA leiding is volgens het bericht in NRC echter van mening dat zo’n PvdA/SP/D’66/CDA kabinet tot “meer chagrijn” zou leiden, en daarom zou Samsom er alles aan gelegen zijn de huidige formatie van een VVD/PvdA kabinet te laten lukken.

Voorlopig zet ik mijn geld nog op Samsom.

Advertenties