Een staaltje Hollandse handelsgeest zaterdag, Mrt 30 2013 

Een staaltje Hollandse handelsgeest op de radio deze morgen.

Diederik Samsom heeft gisteren gezegd dat hij iets wil doen aan het feit dat Nederland “belastingparadijs” is voor internationale bedrijven. Een aantal bedrijven openen hier een “brievenbus” B.V. waar ze royalties boeken. Het idee is dan dat deze bedrijven hun winsten in de landen waar de eigenlijke produktie plaats vindt, laag houden door geld weg te sluisen naar de royalties B.V., zodat ze daar weinig of geen belasting hoeven te betalen. De belasting over de in Nederland geboekte royalties is laag. Uit in het Verenigd Koninkrijk gehouden hoorzittingen blijkt dat die bedrijven akkoordjes sluiten met de Nederlandse fiscus over de te betalen belasting. In deze aflevering van Tegenlicht wordt een en ander beter uitgelegd dan ik het hier samenvat. Het probleem met dit soort constructies is, dat het beginsel dat de belasting wordt betaald daar waar de produktie plaats vindt, wordt ondergraven. En dat dit in een aantal gevallen betekent dat Nederland faciliteert dat winsten van deze bedrijven, gemaakt in armere landen, uit die armere landen worden weggesluisd waardoor die landen belastinginkomsten mislopen. Maar niet alleen armere landen. In de hoorzittingen legt een commissielid fijntjes uit dat zo’n bedrijf in een land als het Verenigd Koninkrijk dus weigert te betalen voor wat de overheid allemaal aan infrastructuur en andere support faciliteert voor het bedrijf.

CDA’er Buma reageert op de opmerking van Samsom, vanmorgen in het radioprogramma Kamerbreed. “Het is mooi dat Samsom hier iets aan wil doen, maar deze constructie levert Nederland wel belasting op. Dus als Samsom dat wil aanpakken moet hij ook aangeven waar hij het geld dan vandaan gaat halen.” Woorden van gelijke strekking.

Het is het aloude adagium: principes zijn mooi, zolang ze ons maar geen geld kosten.

Advertenties

Dijsselbloem is een held woensdag, Mrt 27 2013 

Is Jeroen Dijsselbloem een incompetente amateur die zou moeten aftreden als voorzitter van de Eurogroep? Of staat Jeroen Dijsselbloem eigenlijk gewoon voor zijn zaak? Oordelend naar zijn optreden na het omstreden interview van Reuters en de Financial Times het laatste. Hij is overtuigd van zijn zaak en is onverstoorbaar.

In mijn Twitter tijdlijn ben ik commentaren uit beide “kampen” tegengekomen. Een flater van jewelste en “aftreden is nog slechts een kwestie van tijd” zegt de een. “Eindelijk is de politiek (Dijsselbloem) de financiële markten een stapje voor in plaats van er hijgerig achteraan te lopen” zegt de ander.

Nu kan het twee kanten op gaan. Gezien de kritiek in sommige toonaangevende internationale kranten, gezien de macht van de financiële markten en gezien het gebrek aan durf van andere Europese politici om eens een keer de leiding te nemen, is de kans groot dat Dijsselbloem het uiteindelijk moet afleggen. Maar er is ook een kleine kans dat men na verloop van tijd gaat erkennen dat de actie van Dijsselbloem (het interview bij Reuters/FT) eigenlijk wel goed is geweest.

Er moet een einde komen aan het steeds weer op de overheid afwentelen van risico’s die banken nemen en nog steeds blijven nemen, vijf jaar na de financiële crisis. Degenen die zaken doen met banken, moeten zich ervan bewust zijn dat die banken grote risico’s nemen, en dat zij dus risico nemen wanneer ze met die banken in zee gaan. En dat de kans aanwezig is dat de overheid niet als vangnet zal optreden wanneer het mis gaat. Dit is zo’n beetje de Dijsselbloem doctrine, samengevat in een paar zinnen. De klanten van banken kunnen het tij uiteindelijk keren, iets waar de politiek tot nu toe kennelijk onvoldoende in is geslaagd.

Vooralsnog is Dijsselbloem een held en geen incompetente amateur.

Zie hier voor een transcript van een deel van het bewuste interview.

Toevoeging

Dijsselbloem in de Tweede Kamer gisteravond: “Ik praat niet alleen tegen de financiële markten, ik praat primair tegen de bevolking van Europa, van de eurozone”. Zo is het. Een paar quotes uit het Kamerverslag:

We nemen een ingrijpende beslissing. Ik moet die als eurogroepvoorzitter uitleggen, maar ik praat niet alleen tegen de financiële markten, ik praat primair tegen de bevolking van Europa, van de eurozone. Ik wil dus uitleggen wat wij aan het doen zijn, waarom dit is gerechtvaardigd en welke keuzen wij hebben gemaakt. Onderdeel van die uitleg is dat je laat zien welke ontwikkeling de aanpak van banken in problemen in de eurozone doormaakt. Dat is geen toevallige ontwikkeling. Het is een zeer terechte ontwikkeling. Op het moment van een acute crisis moet je als overheid optreden, dan haal je risico’s weg en dan stabiliseer je de zaak. Is dat de ideale aanpak? Nee, de ideale, principieel juiste aanpak is dat je degenen die de risico’s hebben veroorzaakt of bewust naar binnen hebben gehaald, die risico’s ook laat dragen op het moment dat het verkeerd uitpakt. Dat is een benadering die wij geleidelijk aan in de eurozone ontwikkelen.

Overigens wordt vaak geroepen: nu stort alles in, de financiële markten zijn op hol geslagen, spaarders zullen weggaan. Ik stel maar nuchter vast, terugkijkend op de afgelopen week, dat dat allemaal wel meevalt. Er wordt heel veel paniek gecreëerd. Er ontstaat heel veel discussie. Prima. Laat dat maar gebeuren. Laten wij het maar eens hebben over hoe wij voortaan met problemen in de bancaire sector om moeten gaan. Je hoeft het niet met mij eens te zijn, maar dit is de lijn die ik zou willen verdedigen. De paniek op de beurzen heb ik vandaag niet gezien.

Of dat laatste waar is? Paniek is er misschien niet, maar er is wel reactie. De vraag is echter hoe bang je daarvoor moet zijn. Dit is nou precies hoe het altijd gegaan is, de politiek loopt aan de leiband van de financiële markten. Dat mag best eens aan de kaak worden gesteld. Het alsmaar op eieren blijven lopen heeft ook weinig uitgemaakt. Hoe vaak is er niet eerst enthousiasme geweest op de financiële markten en binnen 24 uur daalden de beurzen alweer.

Pechtold zondag, Mrt 3 2013 

Wat moeten we nou eigenlijk denken van Alexander Pechtold? Van de week, op het nieuws: camera’s gericht op de deur van de fractiekamer van D’66, waar alle fractievoorzitters van de oppositie bij elkaar zijn voor overleg over hoe men gaat reageren op het verzoek van Dijsselbloem voor overleg. Het is de fractiekamer van D’66, dus Pechtold is gastheer. Als goed gastheer laat je je gasten voor gaan bij het verlaten van jouw kamer, zou ik denken. Maar op het filmpje lijkt het alsof Pechtold niet weet hoe snel hij als eerste de kamer kan verlaten, om als eerste bij de microfoons van de journalisten te zijn. Gespeeld achteloos, terwijl je zoiets alleen maar van tevoren bedacht kunt hebben, want het is tegennatuurlijk. En dan al die gezichten er achteraan van fractieleiders die ergens diep van binnen denken: verdorie, Pechtold slaat er weer een slaatje uit. En dan vandaag, op Twitter, tijdens de uitzending van Buitenhof waar Emiel Roemer en Siebrand Buma te gast zijn, twitteren: “Ben blij dat de collega’s @emileroemer en @sybrandbuma dit corvee mogen doen… #Buitenhof”. Pedant mannetje eigenlijk, die Pechtold.

De scene bij de fractiekamer: Overleg oppositie

Harlem Shake zondag, Mrt 3 2013 

Voor wie zoals ik nog een droom heeft over een wereld waarin verschillende culturen vreedzaam naast elkaar leven, met wederzijds respect, geven gebeurtenissen als deze nog enige hoop. Demonstranten in Caïro doen de Harlem Shake in protest tegen de invloed van de Muslim Brotherhood op de regering van Egypte. De Harlem Shake, een typisch Westerse rage, begonnen in Australië en zich in no time verspreidend over de wereld via Youtube, die dan uiteindelijk land in Caïro, in een politiek conflict van bevrijding.


Het bijbehorende nieuwsbericht hier: ‘Harlem Shake’ shakes Muslim Brotherhood headquarters in Cairo

En dan deze man in de metro in New York, die zijn stem verheft tegen een homohaat prekende straatpredikant. En de zwijgende medepassagiers die hem uiteindelijk met applaus steunen.


Het bijbehorende bericht: Gay Subway Hero Speaks Out

Zo droom ik ook nog altijd van een dansje van een Westerling met een moslima, op de tonen van “Two of us”. Als ik het kon ensceneren zou ik het doen.

Fired up, ready to go zondag, Nov 11 2012 

Mijn favoriete columnist Bert Wagendorp, al eerder aangehaald, schreef afgelopen donderdag over de overwinningsspeech van Barack Obama:

“Als hij vol gas geeft, is Obama nog altijd de beste spreker van onze tijd. Dan kan hij je zelfs om half acht in de ochtend meeslepen in zijn visioenen en vergezichten. Dan drukt hij je in alle vroegte met de neus op de feiten: het totale oratorische onvermogen van onze eigen politici. Had Mark Rutte na de bordesscène het volk toegesproken met de helft van de kracht en de overtuiging die Obama gisteren in zijn speech legde, dan hadden we nu niet met de koopkrachtplaatjescrisis gezeten, maar waren we allang achter Mark aan moedig richting toekomst gemarcheerd.”

Over het tweede deel van het citaat, het onvermogen van de Nederlandse politici, kom ik later nog wel te spreken. Laten we het nu even hebben over Barack Obama. Wagendorp schrijft aan het einde van zijn column over de speech van Obama:

“Gisterochtend betrapte ik mijzelf op de gedachte: ik geloof hem niet, achter de woorden zit geen werkelijkheid, het land en de toekomst die hij schetst, zijn illusies. (…) De machtigste man ter wereld leek er in het begin van de campagne niet zoveel zin meer in te hebben. Ik denk daarom dat Barack Obama dinsdagnacht niet in de eerste plaats het Amerikaanse volk, maar vooral zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat het beste nog moet komen.”

Het is een aardige observatie en het vat het gevoel van teleurstelling over Obama wel goed samen. Teleurstelling over Obama betreft eigenlijk vooral dat de passie die hij ten toon spreidde in zijn toespraken tijdens de afgelopen vier jaar grotendeels heeft ontbroken. Er zijn ook plechtige beloftes uit zijn vorige campagne gebroken. Quantanamo Bay is niet gesloten en in plaats van het terugtrekken van de troepen uit Afghanistan heeft hij er juist 30.000 extra troepen heen gestuurd. Maar dat kan je dan nog scharen onder verkiezingsbeloftes die nu eenmaal nooit allemaal gehouden worden. En er staan andere zaken tegenover die Obama wel tot stand heeft gebracht, waarvan de hervorming van de zorgverzekering wel de grootste prestatie is. Maar kort nadat Obama in 2008 was gekozen leek hij te veranderen van de man met passie die hij was in zijn campagne van 2006 tot 2008, in een technocraat wie het juist ontbrak aan passie. Debatteren was meer het geven van college dan het met passie verdedigen van zijn besluiten.

In hun prachtige boekje “Doe eens normaal man” schrijven Kustav Bessems en Dirk Jacob Nieuwboer dat politici wanneer ze eenmaal deel van het wereldje uitmaken, vaak vergeten waarom ze ook alweer de politiek zijn in gegaan. Dat gebeurt onbewust. Bessems heeft het over de Nederlandse politiek, welke een totaal andere is dan de Amerikaanse politiek. Maar blijkbaar is het ook voor Obama moeilijk geweest passie te blijven uitdragen.

Meer dan de overwinningsspeech van dinsdagnacht was het de speech de dag er voor in Iowa waarin hij zijn passie liet zien. Zijn laatste campagnespeech ooit, zoals hij zelf zei en wat hem emotioneerde. Een speech ook waarin hij wel degelijk zijn resultaten van de afgelopen vier jaar vierde. En met als prachtige afsluiting het verhaal over hoe hij aan zijn campagne yell “Fired up, ready to go!” kwam. Dit is wat er over deze speech bij een filmpje op Youtube is geschreven:

“As sentimentality goes, President Barack Obama hosting the last campaign event of his political career in Des Moines, Iowa, is hard to top. The Hawkeye State launched the then-junior senator from Illinois to national prominence. And there is a movie script-like quality to having such a historic political trajectory emerge out of the frosty cornfields.

Speaking just steps from his 2008 caucus headquarters on Monday evening, it seemed at times as if the magic hadn’t faded.

“I came back to ask you to help us finish what we started because this is where our movement for change began,” Obama declared. “To all of you who’ve lived and breathed the hard work of change: I want to thank you. You took this campaign and made it your own … starting a movement that spread across the country.

“When the cynics said we couldn’t, you said yes we can. You said yes we can and we did. Against all odds, we did,” he said.

Wiping the occasional tear from his eye, and looking over a crowd of 20,000, Obama concluded with the same story that he told on the last day of his ’08 campaign: about the origins of his signature “fired-up-ready-to-go” chant. The arc of his first term in office was seemingly complete.”

Misschien dat het feit dat hij voor een tweede termijn herkozen is en het besef dat dit zijn laatste kans is, Obama de komende jaren tot meer vuur in zijn beleid zal verleiden.

Zie hier de speech in Iowa, de dag voor de verkiezingen:

Hier de overwinningsspeech van dinsdagnacht/woensdagochtend waar Wagendorp over schrijft:

En hier een korte toespraak tot zijn campagnestaff de dag na de verkiezingen:

Radiostilte zaterdag, Okt 27 2012 

Het lijkt wel alsof de radiostilte die 5 weken geleden werd afgekondigd in de politiek, ook op mijn blog van kracht is. Het laatste blog is van 22 september. De reden is misschien wel dat ik nogal ambivalent stond, en misschien nog wel sta, tegenover de samenwerking van PvdA met de VVD.

In de verkiezingscampagne was Diederik Samsom eindelijk weer eens een PvdA leider die in staat was een duidelijk en links verhaal te vertellen dat nog realistisch klonk ook. Dat is de PvdA die ik graag zie. Linkse ideeën over de samenleving maar voldoende realiteitsbesef om te weten dat je moet gaan samenwerken met partijen die heel andere ideeën hebben.

Dit in tegenstelling tot de SP die het feit dat SP, PvdA en Groen Links al jaren samen minstens 20 zetels tekort komen voor een meerderheid, hardnekkig negeert en gemakshalve maar aan neemt dat je CDA en D66 wel kunt dwingen links aan die meerderheid te helpen.

Samsom was in staat zijn verhaal goed uit te leggen en zijn keuzes duidelijk te verdedigen. De verkiezingsuitslag duwde de PvdA echter in een positie waarin de partij in zijn eentje het avontuur met de VVD moest aan gaan, de partij die de afgelopen twee jaar zo’n beetje het meest rechtse beleid heeft gevoerd dat we in lange tijd in Nederland gezien hebben, de partij die socialisten een gevaar vindt voor Nederland, de partij van Henk Kamp, Opstelten, Teeven, Blok, Bolkestein.

En dan nog radiostilte ook, dus geen Diederik Samsom die op een geloofwaardige manier kan uitleggen waarom de PvdA de keuzes maakt die men nu maakt.

Maar vanmorgen komt een van mijn favoriete columnisten, Bert Wagendorp, met een prachtige column over Lodewijk Asscher, de man die voor de PvdA als vice premier in het VVD/PvdA kabinet komt. “De terugkeer van de sociaal-liberaal Mark Rutte; een PvdA-leider van 38 in het kabinet en een andere van 41 in de Kamer. Er hangt iets nieuws in de lucht, iets ongewoons, en het gezicht dat daarbij past, is dat van Lodewijk Asscher.” Laten we het hopen.

Het krantenknipsel van de column van Wagendorp staat hier.

Kabinetsformatie zaterdag, Sep 22 2012 

Ronald van Raak van de SP spreekt vandaag weer eens zijn verontwaardiging uit over het feit dat een kabinetsformatie van VVD en PvdA “het begin is van de formatie”. En uiteraard is hij verontwaardigd dat dit de keuze is van de PvdA. Zoals zijn partijgenoot Tiny Kox de vorige week voorgaf zich niet te kunnen voorstellen dat de PvdA in een kabinet met de VVD zou gaan zitten zonder de SP erbij. En zoals Emiel Roemer het Diederik Samsom van de week in het Tweede Kamer debat kwalijk nam dat hij met Rutte aan tafel wilde gaan zitten zonder een blok te vormen met de SP.

Wat de SP gemakshalve over het hoofd ziet is dat Samsom niet aan zet is maar Rutte, als leider van de partij die als grootste uit de bus is gekomen op 12 september. Samsom zou een enorm risico nemen als hij zich afhankelijk zou maken van de SP. Rutte zou de Kunduz coalitie nieuw leven in blazen en wie weet zou 50+ de ontbrekende Kamermeerderheid leveren. Of dat zou lukken is natuurlijk ook de vraag, maar de PvdA gokte er in 2010 ook op dat de formatie met de PVV erbij niet zou lukken.

Er nu al op gokken dat “Kunduz” niet lukt en dat vervolgens PvdA/SP/D’66/CDA wel lukt lijkt me onverantwoord riskant voor de PvdA. Afgezien nog van het feit dat ik me afvraag waarom de PvdA de SP zo zou moeten omarmen. Laat de PvdA eerst voor zichzelf en haar eigen stanbdpunten zorgen en geen ongewis avontuur met de SP aangaan.

Job Cohen zegt vandaag in de NRC dat de VVD beter niet kan overvragen in de kabinetsformatie met de PvdA, omdat de PvdA een alternatief achter de hand zou hebben: PvdA, SP, D’66 en CDA, 38 + 15 + 12 + 13 = 78 zetels. De PvdA leiding is volgens het bericht in NRC echter van mening dat zo’n PvdA/SP/D’66/CDA kabinet tot “meer chagrijn” zou leiden, en daarom zou Samsom er alles aan gelegen zijn de huidige formatie van een VVD/PvdA kabinet te laten lukken.

Voorlopig zet ik mijn geld nog op Samsom.

Buitenhof zondag, Sep 2 2012 

“Waar Mark Rutte slim probeert te doen, zie je dat Samsom slim is. Laat ze een keer een dik uur met elkaar in debat gaan!” reageert schrijver Abdelkader Benali op de uitzending van Buitenhof van vandaag.

Samsom doet het goed in deze verkiezingscampagne. Elk media optreden is gewoon degelijk en goed. Of hij het gaat redden bij de verkiezingen op 12 september, dat is nog de vraag. Mocht hij tussen de 25 en 30 zetels uit komen, dan heeft hij het redelijk gedaan, gezien de diepe dalen die de PvdA door gegaan. Komt hij op 30 of meer uit, dan zou dat zonder meer een geweldige prestatie zijn. Maar zijn winst in de peilingen, dat zijn voornamelijk PvdA kiezers die de afgelopen twee jaar naar de SP zijn overgestapt en nu weer terug komen vanwege een matig optreden van Roemer maar vooral een goed optreden van Samsom. De VVD heeft nauwelijks concurrentie op rechts. Of Samsom het gaat winnen van de SP, die kans is redelijk groot nu. Maar of hij het onder deze omstandigheden ook van de VVD gaat winnen?

Loon naar werken voor Samsom, zou ik zeggen. Hij volgt dezelfde methode die hij volgde bij de verkiezingen voor het PvdA fractievoorzitterschap: veel het land in, veel mensen bezoeken. Hij leert enorm bij in zijn presentatie en in het voeren van het debat. En dat laatste doet hij gewoon heel erg goed. Vandaag in Buitenhof was goed te zien hoe scherp Samsom is. Hij luistert goed naar zijn ondervragers. Er ontgaat hem eigenlijk helemaal niets. Daarna legt hij rustig en met overtuiging uit wat zijn eigen standpunt is en waarom hij dat standpunt heeft. Hij staat voor de keuzes die hij maakt.

Ik denk dat Samsom wat betreft duidelijke keuzes ook voor zichzelf en binnen de PvdA nog wel wat werk te verrichten heeft, voor of na de verkiezingen. Vandaag werd met hem in Buitenhof onder andere over marktwerking in de zorg gesproken. Eigenlijk werd duidelijk dat “voor of tegen marktwerking in de zorg” (zoals vaker) niet de juiste tegenstelling is. Het versimpelt de zaken op een onterechte manier. Daar waar marktwerking ons verbetering heeft gebracht moet je het proberen te behouden. Daar waar het voor de zogenaamde “perverse prikkels” zorgt, moet je het aan banden leggen. Het leek erop dat Samsom dat ook wel zag.

Deze aflevering van Buitenhof was overigens van uitzonderlijke klasse tussen alle verkiezingsdebatten op t.v. Na Samsom was Jolande Sap aan de beurt, in hetzelfde format: de vragen werden gesteld door twee deskundigen uit de praktijk, dan wel publicisten, dan wel wetenschappers. En ook dat was een uitermate verhelderend gesprek. Ook Sap werd op een normale manier inhoudelijk ondervraagd en hield een uitstekend inhoudelijk verhaal.

Dit is het format dat Buitenhof hanteert in een korte serie tot de verkiezingen. Rutte, Pechtold en Wilders zijn niet op de uitnodiging van Buitenhof in gegaan. Van Pechtold valt me dat wel tegen. Met Rutte en Wilders kun je waarschijnlijk sowieso niet het niveau bereiken dat Buitenhof vandaag met Samsom en Sap bereikte en we zullen zien hoe het Roemer vergaat, die volgende week aan de beurt is.

“De Russen komen!” zondag, Aug 26 2012 

Een treurig niveau, de toespraak van Rutte van gisteren op het VVD congres. Als de “liberalen” van tegenwoordig door zo’n betoog in vervoering raken, dan is het nog treuriger gesteld met de VVD dan je op basis van anderhalf jaar dansen naar de pijpen van de PVV zou denken. Van iemand die zo lang gewacht heeft om te starten met de verkiezingscampagne zou je toch meer inhoudelijk niveau verwachten dan het om de andere zin “socialisten” bashen. Komt hij ook nog met een treurige beeldspraak als: “Het is met het socialisme als met een boemerang. Het gaat razendsnel voorwaarts en dan komt de klap keihard in je gezicht.” En de VVD’ers in de zaal maar klappen. Het voorspelt weinig goeds voor het lijsttrekkers debat van vanavond.

Het is aardig samengevat in een paar tweets van gisteren:

Rutte heeft aanval geopend op kabinet Den Uyl. De VVD is al ruim 30 jaar bezig om rommel van die 4 jaar op te ruimen. Dat is pas daadkracht.

En:

De VVD leeft in een binaire obsessie met het socialisme. De rest van de wereld is gewoon verder gegaan met denken.

De speech van Rutte staat hier.

“Dommer en onfatsoenlijker” maandag, Aug 20 2012 

Wat een heerlijk opiniestuk in de Volkskrant van afgelopen zaterdag van Mathieu Weggeman. “Nederland wordt steeds dommer” luidt de kop. Weggeman legt uit hoe er kennelijk in het Nederland van vandaag behoefte is aan onfatsoenlijk gedrag. Die behoefte komt voort uit domheid. Hij noemt een paar vermoedelijke oorzaken dan wel mogelijkheden om deze trend van “steeds dommer en onfatsoenlijker worden” te doorbreken. Eén mogelijke manier om domheid te bestrijden is volgens Weggeman “terug te keren naar onze van oorsprong Rijnlandse werkcultuur waarin de liefde voor het vak groter is dan de liefde voor het geld”. En voor het bestrijden van onfatsoen zou in het onderwijs veel meer aandacht moeten worden besteed aan kunst en cultuur. “Cultuureducatie draagt bij aan de vorming van belangrijke vaardigheden zoals analyseren, creëren en reflecteren. Met name van reflectie mag verwacht worden dat deze de behoefte aan onfatsoenlijk gedrag vermindert.”

Nou is het punt dat je in Nederland wel zo’n beetje het lot van zo’n opiniestuk kunt voorspellen. De gemiddelde internet reageerder heeft zo zijn arsenaal klaar om ongemakkelijke onderwerpen onschadelijk te maken. Zo zal de heer Weggeman worden afgeschilderd als een conservatieve babyboomer, een klagerige vijftiger die geen besef heeft van de moderne jeugdige cultuur. Zijn portretfoto bij het stuk ziet er tenslotte ook al niet al te florizant uit: kaal, baardje, rond hoofd, blozende wangen. Dan zal er worden gezegd dat hij praat uit eigenbelang. Hij heeft een paar boeken geschreven over kennismanagement en zo, en die moet hij kwijt natuurlijk. Er zal worden ingegaan op voorbeelden die hij geeft van cabaretiers en t.v. presentatoren die het slechte voorbeeld geven en er zal gesuggereerd worden dat hij kennelijk een soort van opvoedpolitie wil en censuur en alleen maar saaie want fatsoenlijke programma’s. En dan bovenop dat alles: wie is meneer Weggeman wel niet om ons te vertellen wat “fatsoen” is?

Kortom, er zal van alles ter berde worden gebracht om maar niet serieus te hoeven nadenken over, of laten we zeggen “reflecteren op”, “analyseren van” desnoods, de problematiek die Weggeman aansnijdt. Zoals bijvoorbeeld, naar aanleiding van de aanslagen van Anders Breivik en de vraag of de agressieve taal in geschrift met betrekking tot islam en “linkse elite” niet mede een klimaat creëerde waarin zulke aanslagen konden plaatsvinden, men niet wist hoe snel men voorbeelden moest zoeken om die stelling te ontkrachten, om in ieder geval niet over de misschien enigszins uit de hand gelopen “toon van het debat” te hoeven nadenken. Of laten we zeggen, op te “reflecteren”. De PvdA zong tenslotte ook nog steeds de Internationale op congressen en was die tekst niet minstens zo agressief?

Nou heb ik mezelf aangeleerd om anderen niet dom te noemen. En ik begrijp ook nog wel dat er een “hoge” cultuur is en een “lage” cultuur en dat je je mening kunt hebben over New Kidz en Oh oh Gerso, maar dat je anderen hun vermaak niet moet ontzeggen.

Maar dat het publieke leven in Nederland alsmaar platter en ja, onfatsoenlijker lijkt te worden, of dat een steeds groter deel van de Nederlanders hangt naar plat vermaak en de grenzen van wat in ieder geval in het publieke leven nog als fatsoenlijk kan worden beschouwd niet meer lijkt te kennen, of daar in ieder geval lak aan te hebben, ik zie het hoe langer hoe duidelijker om me heen. En de door Weggeman genoemde vakkennis is al jarenlang een stiefkindje. Als je iets verkoopt, gaat het erom dat je iemand anders iets aan kunt smeren, niet om of je weet wat het product eigenlijk inhoudt. Managers zonder vakkennis krijgen vaak meer betaald en hebben een betere positie dan de eigenlijke vaklui die men managet. Oudere werknemers met veel ervaring genieten in Nederland nog maar weinig aanzien. Je moet een snelle jonge zijn en vooral jong zijn, dan krijg je aandacht binnen een bedrijf.

En zo wordt de samenleving platter en platter, worden we “dommer en dommer” en is “fatsoen” iets van vroeger, van ouwe mopperaars als Weggeman.

De link naar het opiniestuk van Weggeman: hier.
En voor als de Volkskrant het archiveert en de link verandert: het krantenknipsel hier.

Volgende pagina »